کامپیوترهای اولیه قادر بودند که در هر زمان فقط یک کار را انجام دهند. در چنین حالتی عملیات کامپیوتر، اصولا پردازش دسته ای تک کاربره نامیده می شد. کامپیوتر در هر زمان فقط قادر به اجرای یک برنامه بود و داده ها را در گروه هایی که دسته نامیده می شد، پردازش می کرد کاربران این نوع کامپیوترها اصولا برنامه های خود راتوسط دسته کارت های پانچ شده به کامپیوتر مرکزی می فرستادند و برای دیدن نتیجه پردازش معمولا ساعت ها و یا حتی روزها وقت نیاز داشتند.

با پیشرفت علم کامپیوتر سیستم های نرم افزاری که سیستم عامل نامیده می شدند، بوجود آمدند. سیستم عامل های اولیه جابجایی job (کار)ها را مدیریت می کردند و از یک job به job دیگر پردازش را انجام می دادند که بدین ترتیب زمان کلی اجرای برنامه بطور قابل ملاحظه ای کاهش پیدا کرد.

با گذشت زمان، تکنولوژی چند برنامه ای پا به عرصه گذاشت که نسبت به حالت قبل این مزیت را داشت که کامپیوتر، مدت زیادی را منتظر واحدهای ورودی و خروجی نمی ماند. با استفاده از این تکنولوژی، منابع بصورت مشترک مورد استفاده قرار می گرفتند و عملیات مختلف بطور همزمان روی یک کامپیوتر انجام می شد و منابع را تقسیم می کردند. ولی هنوز کاربران نیاز داشتند که برنامه های خود را روی کارت های پانچ شده داشته باشند و برای اجرای آن مدت زمان زیادی را منتظر بمانند.

در سال 1960 چندیدن صنعت و همچنین گروه های دانشگاهی پیشگام شدند و کار بر روی سیستم عاملی را شروع کردند که بتوانند زمان را تقسیم کند و اصولا به Timesharing معروف بود. Timesharing نوع خاصی از اجرای چندین برنامه است که به کاربر اجازه می دهد چندین ترمینال مختلف، مانند صفحه کلید و مانیتور به کامپیوتر دسترسی داشته باشند. بدین صورت ده ها و صدها نفر می توانند در یک زمان از کامپیوتر استفاده کنند البته این نکته مهم را به خاطر داشته باشید که در این زمان هنوز کامپیوتر قادر نبود که چندین درخواست را بطور همزمان انجام دهد و عملکرد آن بدین صورت بود که قسمت کوچکی از یک کار را انجام می داد و سپس به بعدی می پرداخت. ولی به هر حال سرعت آن از حالت های قبل، بالاتر بود و می توانست چندیدن بار در ثانیه برای هر کابر، سرویس مربوطه را ارائه دهد. بدین ترتیب کاربر تصور می کرد که چندین کار بطور همزمان در حال اجرا است که نسبت به حالت قبلی پیشرفت قابل توجهی کرده بود و کاربر دیگر مجبور نبود مدت زمان زیادی را صرف انجام یک کار کند.

سیستم عامل UNIX که امروزه برای انجام محاسبات پیشرفته استفاده می شود. به عنوان یک سیستم عامل آزمایشی Timesharing آغاز شد. دنیس ریچی و کن تامپسون کار روی  UNIX را در لابراتور بل در سال 1960 شروع کردند و زبان C را ابداع کردند که UNIX با آن نوشته شده بود. آنها به راحتی کدها را بر روی سیستم های دیگری که نیاز به استفاده، توسعه و تغییر آن کدها داشتند پخش کردند و بدین ترتیب استفاده کنندگان UNIX، زیاد شدند و سیستم عامل UNIX گسترش پیدا کرد. با کوشش ها و تحقیقات بسیار، UNIX به یک سیستم عامل قدرتمند و قابل انعطاف تبدیل شد، که می توانست مدیریتی کامل بر روی در خواست های کاربر داشته باشد. سپس نسخه های مختلفی از UNIX توسعه پیدا کرد که سیستم عامل Linux یکی از این نسخه ها می باشد امروزه کد این محصول بطور آزاد برروی اینترنت می باشد و افراد مختلف می توانند آن را آموزش ببینند.